18.12.2025-Ayşe EKŞİ ELMACI
İnsan geçmişe özlem duyduğunu sanır.
Oysa bu özlem, zamanla ilgili değil,
insanın bugüne duyduğu yabancılıkla ilgilidir.
Bugün her şey var.
Bilgi sınırsız, iletişim anlık, seçenekler sonsuz.
Ama insan yok.
Daha doğrusu, orada değil.
Ekranların içinde çoğaldıkça
hayatın içinde azaldık.
Teknoloji ilerledi,
ama toplum olgunlaşmadı.
Hız arttı,
derinlik kayboldu.
Herkes konuşuyor,
kimse dinlemiyor.
Herkes görünür olmak istiyor,
kimse gerçekten anlaşılmayı talep etmiyor.
Eskiden insanlar daha iyi değildi,
sadece daha mecburdu.
Birbirine, zamana, beklemeye mecburdu.
Şimdi kimse kimseye mecbur değil.
Bir tuşla silinen ilişkiler,
bir kaydırmayla değişen insanlar var.
Bu özgürlük değil,
bu, bağ kurmaktan kaçan bir toplumun konforudur.
Eskiye duyulan özlem,
nostalji değil,
bu yüzeyselliğe karşı içten gelen bir itirazdır.
İnsan, sürekli meşgul edilip
hiçbir şeye gerçekten dokunamadığı bir hayata
sessizce isyan eder.
Ama geçmişe dönmek mümkün değil.
Zaten mesele de o değil.
Mesele, bugünü sorgulayabilme cesaretini göstermek.
Teknolojiyi kullanırken
ona teslim olmamayı başarabilmek.
Kolay olanı değil,
anlamlı olanı seçmek.
Bugün toplum,
hızlı tüketen ama geç doyan,
çok bilen ama az düşünen,
her şeye erişen ama kendine ulaşamayan
bir hâle geldi.
İnsan eskiyi özlemez.
İnsan,
insan olduğu zamanları özler.
#@ayseceeeee#
SİNOP BİLİM KÜLTÜR EĞİTİM DERNEĞİ 